لیست داروهای دوقطبی

نقش داروها در درمان اختلال دوقطبی چیست؟ لیست داروهای دوقطبی کدامند؟ اگر اختلال دوقطبی دارید، احتمالاً دارو بخشی از برنامه درمانی شما خواهد بود. دارو می تواند دوره های شیدایی و افسردگی را تحت کنترل درآورد و پس از تثبیت خلق و خوی شما از عود مجدد آن جلوگیری کند. ممکن است مصرف طولانی مدت داروهای دوقطبی را دوست نداشته باشید، به خصوص اگر با عوارض جانبی ناخوشایندی دست و پنجه نرم می کنید. اما همانطور که یک دیابتی برای حفظ سلامتی نیاز به مصرف انسولین دارد، مصرف دارو برای اختلال دوقطبی به شما کمک می کند خلق و خوی پایداری داشته باشید.

از آنجایی که یافتن دارو و دوز مناسب مشکل است، مهم است که از نزدیک با یک متخصص روانپزشک ملاقات کنید و داروی خود را به طور منظم مورد ارزیابی مجدد قرار دهید. همچنین مهم است که به یاد داشته باشید که مصرف دارو تنها یکی از جنبه های برنامه درمانی موفق است. اقدامات دیگری نیز وجود دارد که می توانید برای مدیریت علائم خود و حتی کاهش میزان مصرف دارو انجام دهید. تغییرات سبک زندگی سالم، راهبردهای مقابله با خودیاری و کاوش در درمان نیز برای مقابله با علائم اختلال دوقطبی و کمک به شما برای داشتن یک زندگی کامل و پربار مهم هستند.

لیست داروهای دوقطبی

نکاتی برای تاثیر حداکثری دارو برای اختلال دوقطبی

از داروهای ضد افسردگی خودداری کنید. درمان افسردگی دوقطبی با افسردگی معمولی متفاوت است. در واقع، داروهای ضد افسردگی می توانند اختلال دوقطبی را بدتر کنند یا باعث ایجاد یک دوره مانیا شوند. ابتدا تثبیت کننده های خلق و خو را امتحان کنید و هرگز بدون آنها داروهای ضدافسردگی مصرف نکنید.

از تثبیت کننده های خلق و خوی طبیعی بهره ببرید. سبک زندگی شما می تواند تاثیر زیادی بر علائم شما داشته باشد. اگر انتخاب های روزانه سالمی داشته باشید، ممکن است بتوانید مقدار داروی مورد نیاز خود را کاهش دهید. تثبیت‌کننده‌های خلقی که نیازی به نسخه ندارند عبارتند از: برنامه‌ریزی دقیق خواب، ورزش منظم، تمرین تکنیک‌های تمدد اعصاب و ایجاد یک سیستم حمایتی قوی.

رواندرمانی را به برنامه درمانی خود اضافه کنید. تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که برای اختلال دوقطبی دارو مصرف می‌کنند، در صورت دریافت درمان، خیلی سریع‌تر بهبود می‌یابند و خلق و خوی خود را بهتر کنترل می‌کنند. درمان ابزارهایی را به شما می دهد تا با مشکلات زندگی کنار بیایید، پیشرفت خود را کنترل کنید و با مشکلاتی که اختلال دوقطبی در زندگی شخصی و حرفه ای شما ایجاد می کند، مقابله کنید.

مصرف دارو را حتی پس از بهبودی ادامه دهید. اگر مصرف داروی دوقطبی خود را متوقف کنید، احتمال عود بیماری بسیار زیاد است. قطع ناگهانی دارو مخصوصا خیلی خطرناک است. قبل از ایجاد هر گونه تغییر با پزشک خود صحبت کنید، حتی اگر فکر می کنید دیگر نیازی به دارو ندارید. پزشک می تواند به شما کمک کند تا هر گونه تغییر را با خیال راحت انجام دهید.

پیدا کردن داروی مناسب از لیست داروهای اختلال دوقطبی

پیدا کردن داروی دوقطبی و دوز مناسب ممکن است کمی طول بکشد. واکنش هر فردی به دارو متفاوت است، بنابراین ممکن است مجبور شوید چندین داروی اختلال دوقطبی را امتحان کنید تا داروی مناسب خود را پیدا کنید.

هنگامی که داروی مناسب اختلال دوقطبی یا ترکیب دارویی را کشف کردید، باز هم ممکن است تعیین دوز مطلوب زمان ببرد. در مورد داروهای تثبیت کننده خلق و خو مانند لیتیوم، تفاوت بین دوز مفید و دوز مسموم کننده اندک است. مراجعه‌های مکرر به مطب برای ارزیابی مجدد نیازهای دارویی شما و نظارت دقیق بر علائم و عوارض جانبی به شما کمک می‌کند که سلامت بمانید.

کدام داروی دوقطبی بهترین است؟

پزشکان از انواع مختلفی از داروها برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می کنند. برخی با اوج شدید شیدایی مبارزه می کنند و برخی دیگر افسردگی را درمان می کنند. شما ممکن است یک دارو را در یک زمان یا چند دارو را همزمان مصرف کنید.

بهترین داروی دوقطبی دارویی است که برای شما بهترین اثر را دارد. برای تصمیم گیری در مورد برنامه دارویی که بیشترین کمک را به شما می کند، با پزشک خود مشورت کنید.

ممکن است سال ها یا دهه ها به مصرف این داروها ادامه دهید، حتی اگر از آخرین دوره مانیک یا افسردگی شما مدت زیادی گذشته باشد. این یک درمان نگهدارنده نامیده می شود و به جلوگیری از عود علائم کمک می کند. در زیر لیست داروهای دوقطبی را توضیح می دهیم:

داروی تثبیت کننده خلق و خو برای دوقطبی چیست؟

تثبیت‌کننده‌های خلق، داروهایی هستند که حالت‌های اوج (شیدایی) و کم‌خوابی (افسردگی) را درمان و از آن پیشگیری می‌کنند. آنها همچنین به جلوگیری از تداخل خلق و خوی شما در کار، مدرسه یا زندگی اجتماعی کمک می کنند.

مثالهایی از داروهای تثبیت کننده عبارتند از:

  • کاربامازپین (کارباترول، اپیتول، اکوترو، تگرتول)
  • دیوالپروکس سدیم (دپاکوت)
  • لاموتریژین (لامیکتال)
  • لیتیوم
  • والپروئیک اسید (دپاکن)

برخی از این داروها به عنوان ضد تشنج نیز شناخته می شوند که برای درمان اختلالات تشنج نیز استفاده می شوند، از جمله کاربامازپین، لاموتریژین و والپروئیک اسید.

اگرچه همه این داروها اثرات یکسانی ندارند اما برخی (مانند لیتیوم) در درمان شیدایی بهتر هستند. برخی دیگر (مانند لاموتریژین) ممکن است برای افسردگی مفیدتر باشند.

به خاطر داشته باشید که اصطلاح “تثبیت کننده خلق و خو” می تواند گمراه کننده باشد. اگر یکی مصرف کنید، خلق و خوی شما همچنان می تواند در طول روز تغییر کند. این داروها دوره های کامل شیدایی یا افسردگی را که چند روز یا چند هفته طول می کشد درمان می کنند.

لیتیوم: اولین تثبیت کننده خلق و خو برای اختلال دوقطبی

تثبیت کننده های خلق، داروهایی هستند که به کنترل اوج و فرود اختلال دوقطبی کمک می کنند. آنها سنگ بنای درمان، هم برای شیدایی و هم برای افسردگی هستند. لیتیوم قدیمی ترین و شناخته شده ترین تثبیت کننده خلق و خو است و برای درمان شیدایی بسیار موثر است. لیتیوم همچنین می تواند به افسردگی دوقطبی کمک کند. با این حال، برای اپیزودهای مختلط یا اشکال دوچرخه سواری سریع اختلال دوقطبی موثر نیست. لیتیوم یک تا دو هفته طول می کشد تا به اثر کامل خود برسد.

عوارض جانبی رایج لیتیوم

برخی از این عوارض جانبی رایج ممکن است با سازگاری بدن شما با دارو از بین بروند.

  • افزایش وزن
  • خواب آلودگی
  • لرزش
  • ضعف یا خستگی
  • تشنگی بیش از حد؛ افزایش ادرار
  • دل درد
  • مشکلات تیروئید
  • مشکلات حافظه و تمرکز
  • حالت تهوع، سرگیجه
  • اسهال
  • اهمیت آزمایش خون منظم

اگر لیتیوم مصرف می‌کنید، مهم است که آزمایش‌های خونی منظم داشته باشید تا مطمئن شوید که دوز شما در محدوده مؤثر است. دوزهای خیلی زیاد می توانند سمی باشند. هنگامی که برای اولین بار مصرف آن را شروع می کنید، پزشک ممکن است یک یا دو بار در هفته سطح خون شما را بررسی کند. هنگامی که دوز مناسب تعیین شد و سطوح شما ثابت است، هنوز مهم است که هر دو تا سه ماه یکبار آزمایش خون انجام دهید، زیرا موارد زیادی می توانند باعث تغییر سطح لیتیوم شما شوند. حتی مصرف مارک متفاوت لیتیوم می تواند منجر به سطوح مختلف خون شود.

عوامل دیگری که بر سطح لیتیوم شما تأثیر می گذارد:

  • کاهش یا افزایش وزن
  • میزان سدیم در رژیم غذایی شما
  • تغییرات فصلی، سطح لیتیوم شما ممکن است در تابستان بالاتر باشد.
  • بسیاری از داروهای تجویزی و بدون نسخه مانند ایبوپروفن، دیورتیک ها و داروهای قلب و فشار خون.
  • کافئین، چای و قهوه
  • کم آبی بدن
  • نوسانات هورمونی در دوره قاعدگی و بارداری
  • تغییرات در سلامت شما. به عنوان مثال، بیماری قلبی و بیماری کلیوی خطر سمیت لیتیوم را افزایش می دهد.

چگونه از ایجاد سطوح سمی لیتیوم جلوگیری کنیم؟

  • در صورت لزوم آزمایش خون دهید.
  • مصرف نمک را ثابت نگه دارید. مقدار نمک را در رژیم غذایی خود به طور ناگهانی کاهش ندهید.
  • مایعات زیادی بنوشید (هر روز 8 تا 10 لیوان آب)، در هوای گرم یا اگر ورزش سنگین می کنید، بیشتر بنوشید.
  • اجتناب کردن برای کسانی که سابقه سوءمصرف مواد دارند و باید محتاط باشند.

مسدود کننده های کانال کلسیم

به طور سنتی برای درمان مشکلات قلبی و فشار خون بالا استفاده می شود، آنها همچنین دارای اثر تثبیت کننده خلق و خو هستند. آنها عوارض جانبی کمتری نسبت به تثبیت کننده های خلق و خوی سنتی دارند، اما تاثیر کمتری نیز دارند. با این حال، آنها ممکن است گزینه ای برای افرادی باشند که نمی توانند لیتیوم یا داروهای ضد تشنج را تحمل کنند.

داروی تیروئید

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی اغلب دارای سطوح غیرطبیعی هورمون تیروئید، به ویژه چرخه‌های سریع هستند. درمان لیتیوم همچنین می تواند باعث کاهش سطح تیروئید شود. در این موارد، داروهای تیروئید ممکن است به رژیم درمانی دارویی اضافه شود. در حالی که تحقیقات هنوز در حال انجام است، داروهای تیروئید نیز به عنوان درمانی برای افسردگی دوقطبی با حداقل عوارض جانبی نویدبخش است.

سایر داروهای تثبیت کننده خلق و خو

داروهایی به نام داروهای ضدروان پریشی نیز در برنامه های درمان دوقطبی رایج هستند. شما می توانید آنها را به تنهایی یا با تثبیت کننده های خلق و خو برای کمک به علائم شیدایی مصرف کنید. این داروها عبارتند از:

  • هالوپریدول (Haldol)
  • لوکساپین (لوکسیتان) یا لوکساپین استنشاقی (آداسوو)

امروزه، پزشکان ممکن است داروهای ضد روان پریشی جدیدتری را تجویز کنند، از جمله:

  • آریپیپرازول (Abilify)
  • آسناپین (سافریس)
  • کاریپرازین (Vraylar)
  • Lumateperone (Caplyta)
  • لورازیدون (لاتودا)
  • اولانزاپین (زیپرکسا)
  • اولانزاپین/سامیدورفان (لیبالوی)
  • کوئتیاپین فومارات (Seroquel)
  • ریسپریدون (ریسپردال)
  • زیپراسیدون (Geodon)

داروهای افسردگی دوقطبی

اغلب اوقات، پزشکان درمان اختلال دوقطبی را با تجویز یک داروی تثبیت کننده خلق و خو مانند لیتیوم آغاز می کنند. اما FDA برخی از داروها را برای افسردگی دوقطبی نیز تایید کرده است:

  • فلوکستین همراه با اولانزاپین (Symbyax)
  • لومات پرون (Caplyta)
  • لورازیدون (لاتودا). ممکن است آن را به تنهایی یا با لیتیوم یا والپروئیک اسید مصرف کنید.
  • کوئتیاپین فومارات (Seroquel)

برای برخی از افراد، داروهای ضد افسردگی سنتی ممکن است باعث ایجاد یک دوره شیدایی شوند. به دلیل این خطر، در صورت مصرف، پزشک باید شما را از نزدیک پیگیری کند.

آیا دارو برای من اثر خواهد کرد؟

پزشک شما نمی تواند پیش بینی کند که یک داروی خاص دوقطبی چقدر برای شما موثر است. ممکن است لازم باشد چندین نوع مختلف و دوزهای مختلف را امتحان کنید تا داروی مناسب خود را بیابید. و این ممکن است زمان ببرد. ممکن است ناامید کننده باشد، اما تسلیم نشوید. در نهایت، شما و پزشکتان باید بتوانید نسخه ای را پیدا کنید که برای شما مفید باشد.

درباره داروهای اختلال دوقطبی خود بپرسید و یاد بگیرید

هنگام شروع یک داروی جدید، خود را در مورد نحوه مصرف ایمن آن آموزش دهید. سوالاتی که باید از پزشک در مورد هر نسخه جدید بپرسید عبارتند از:

  • آیا شرایط پزشکی وجود دارد که می تواند باعث ایجاد یا تشدید نوسانات خلقی من شود؟
  • عوارض و خطرات دارویی که توصیه می کنید چیست؟
  • چه زمانی و چگونه باید این دارو را مصرف کنم؟
  • آیا غذا یا مواد دیگری وجود دارد که باید از آنها اجتناب کنم؟
  • این دارو چگونه با سایر نسخه های من تداخل خواهد داشت؟
  • چه مدت باید این دارو را مصرف کنم؟
  • اگر تصمیم به قطع دارو بگیرم آیا ترک دارو مشکل خواهد بود؟
  • آیا با قطع مصرف دارو علائم من برمی گردد؟
  • هر چند وقت یک بار باید با پزشک خود صحبت کنید؟

در طول یک دوره شیدایی حاد یا افسردگی، احتمالاً باید حداقل یک بار در هفته با پزشک خود صحبت کنید تا علائم، داروها و هر گونه عوارض جانبی را که تجربه می‌کنید بررسی کنید. با شروع بهبودی، این موارد کمتر می شود. هنگامی که احساس بهتری کردید، احتمالاً هنوز هم باید هر چند ماه یکبار موارد را با پزشک خود مرور کنید. با این حال، اگر هر یک از موارد زیر را تجربه کردید، مهم است که فوراً به پزشک خود مراجعه کنید:

  • احساسات خودکشی یا خشونت آمیز
  • تغییرات در خلق و خو، الگوهای خواب یا سطح انرژی شما
  • عوارض جانبی جدید و شدید

مصرف مسئولانه داروی اختلال دوقطبی

همه داروهای تجویزی برای دوقطبی با خطراتی همراه هستند، اما اگر داروهای اختلال دوقطبی خود را مسئولانه مصرف کنید و آنها را با درمان و انتخاب سبک زندگی سالم ترکیب کنید، می توانید خطرات را به حداقل برسانید و شانس موفقیت درمان خود را به حداکثر برسانید.

داروهای دوقطبی خود را طبق دستور پزشک مصرف کنید. قبل از ایجاد هر گونه تغییر در داروهای دوقطبی خود، با پزشک خود صحبت کنید. اگر احساسی را که دارو در شما ایجاد می کند را دوست ندارید یا اگر اثر نمی کند، ممکن است گزینه های دیگری وجود داشته باشد که می توانید امتحان کنید. و اگر تصمیم گرفتید که دارو برای شما مناسب نیست، پزشک می تواند به شما کمک کند تا داروها را با خیال راحت کاهش دهید.

عوارض جانبی را پیگیری کنید. با استفاده از یک گزارش، هر گونه عوارض جانبی را که تجربه می کنید، زمان رخ دادن آنها و میزان بد بودن آنها را ثبت کنید. گزارش را به پزشک خود بیاورید، او ممکن است پیشنهاداتی برای به حداقل رساندن عوارض جانبی داشته باشد، تصمیم بگیرد شما را به داروی دیگری تغییر دهد یا دوز داروی دوقطبی خود را تغییر دهد.

از تداخلات دارویی احتمالی آگاه باشید. شما همیشه باید قبل از مصرف داروهای تجویزی دیگر، داروهای بدون نسخه یا مکمل های گیاهی، تداخل دارویی را بررسی کنید. تداخلات دارویی می تواند عوارض جانبی غیرمنتظره ای ایجاد کند یا داروی اختلال دوقطبی شما را کم اثر یا حتی خطرناک کند. مخلوط کردن برخی غذاها و نوشیدنی ها با داروهای دوقطبی شما نیز می تواند مشکلاتی ایجاد کند. علاوه بر افسردگی، الکل می تواند در نحوه عملکرد داروی شما نیز اختلال ایجاد کند. با پزشک یا داروساز خود صحبت کنید و برچسب داروها را به دقت بخوانید.

نکاتی برای مدیریت داروهای اختلال دوقطبی

  • از آلارم ها یا یادآوری ها استفاده کنید تا مطمئن شوید که تمام داروهای خود سر وقت مصرف می کنید.
  • داروهایی را که دیگر مصرف نمی کنید دور بریزید.
  • در کنار مصرف دارو، سایر انتخاب‌های سبک زندگی سالم را انجام دهید.
  • مصرف الکل را محدود یا متوقف کنید.

داروی اختلال دوقطبی به تنهایی کافی نیست!

داروی دوقطبی زمانی موثرتر است که در ترکیب با سایر درمان های اختلال دوقطبی استفاده شود، از جمله:

روان درمانی. افرادی که برای اختلال دوقطبی دارو مصرف می کنند، در صورت دریافت درمان، خیلی سریع تر بهبود می یابند و خلق و خوی خود را کنترل می کنند. درمان ابزارهایی را در اختیار شما قرار می دهد تا با مشکلات زندگی کنار بیایید، پیشرفت خود را کنترل کنید و با مشکلاتی که اختلال دوقطبی در زندگی شخصی و حرفه ای شما ایجاد می کند، مقابله کنید.

ورزش. ورزش منظم می تواند علائم اختلال دوقطبی را کاهش دهد و به تثبیت نوسانات خلقی کمک کند. ورزش همچنین راهی ایمن و موثر برای رهاسازی انرژی فروخورده مرتبط با دوره های شیدایی اختلال دوقطبی است.

برنامه خواب پایدار. مطالعات نشان داده اند که خواب ناکافی می تواند دوره های شیدایی را در بیماران دوقطبی تسریع کند. برای به حداقل رساندن علائم و اپیزودهای خلقی، یک برنامه خواب ثابت داشته باشید. همچنین تنظیم قرار گرفتن در معرض تاریکی و نور بسیار مهم است زیرا چرخه خواب و بیداری را از بین می برد و ساعت حساس زیستی را در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی بر هم می زند.

رژیم غذایی سالم. اسیدهای چرب امگا 3 ممکن است علائم اختلال دوقطبی را کاهش دهند. افزایش وزن یکی از عوارض جانبی رایج بسیاری از داروهای دوقطبی است، بنابراین مهم است که عادات غذایی سالم را برای مدیریت وزن خود اتخاذ کنید. از کافئین، الکل و مواد مخدر خودداری کنید زیرا می توانند با داروهای دوقطبی تداخل داشته باشند.

داشتن یک سیستم حمایتی قوی می تواند تفاوت در دیدگاه و انگیزه شما ایجاد کند. شرکت در یک گروه حمایت از اختلال دوقطبی می تواند به شما این فرصت را بدهد تا تجربیات خود را به اشتراک بگذارید و از دیگران بیاموزید. حمایت از جانب عزیزان نیز تفاوت زیادی ایجاد می کند، بنابراین با خانواده و دوستان خود تماس بگیرید. آنها به شما اهمیت می دهند و می خواهند کمک کنند.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.