علائم اوتیسم در بزرگسالی

همه ما خصلت های خود را داریم. اما اگر متوجه شده اید که طرز تفکر، احساس یا انجام کارها کاملاً عادی نیست، ممکن است مشکوک شوید که به اختلال طیف اوتیسم (ASD) مبتلا هستید، حتی اگر هرگز در کودکی تشخیص داده نشدید. شاید به نظر می رسد زبان بدن، مهارت های اجتماعی، علایق، رفتارها یا ترجیحات عمومی شما با اطرافیان شما مطابقت نداشته باشد؟ یا شاید شما فرزندی دارید که اخیراً به اوتیسم مبتلا شده است و برخی از مسائل مشابه را در رفتار خود تشخیص می دهید؟

درک اوتیسم در بزرگسالی

در سال‌های اخیر، افراد بیشتری ایده تنوع عصبی را پذیرفته‌اند. این مفهوم که برخی از افراد دارای تفاوت‌های عصبی هستند و این تفاوت‌ها باید به جای «اصلاح» ارزش‌گذاری شوند. با این حال، تشخیص اوتیسم در بزرگسالی می تواند غافلگیر کننده ناخواسته باشد. حتی ممکن است انکار یا اضطراب در مورد تشخیص را تجربه کنید. از سوی دیگر، اگر مدت‌ها مشکوک هستید که ASD دارید یا بیماری دیگری دارید که شما را از همسالان خود متمایز می‌کند، تشخیص می‌تواند به شما کمک کند. ناگهان، بسیاری از تجربیات و تعاملات گذشته شما معنا پیدا می کند و به شما احساس وضوح می دهد. مهم نیست که بعد از تشخیص چه احساسی دارید، به خاطر داشته باشید که مانند بقیه افراد، نقاط قوت و ضعف منحصر به فردی دارید. شما همیشه می توانید برای درک بهتر افکار و رفتارهای خود و رشد به عنوان یک فرد گام های بیشتری بردارید.

چرا زودتر تشخیص داده نشدی؟
والدین و پزشکان گاهی اوقات علائم اوتیسم را در کودکانی که دارای “عملکرد بالا” هستند از دست می دهند. به این معنی که آنها می توانند بدون کمک در سراسر جهان حرکت کنند. ممکن است این را بشنوید که به آن سندرم آسپرگر گفته می شود، یک تشخیص رسمی که اکنون در زیر چتر گسترده تر ASD طبقه بندی می شود. همچنین تشخیص اشتباه اوتیسم در کودکان به عنوان اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD) رایج است زیرا ADHD همچنین می تواند باعث ایجاد مشکل در مهارت های ارتباطی و رفتارهای تکراری شود. در حالی که ممکن است هر دو بیماری را داشته باشید، در طول سال ها، متخصصان در تشخیص علائم ADHD از علائم ASD بهتر شده اند.

اوتیسم در بزرگسالی

علائم و نشانه های اوتیسم در بزرگسالان

اوتیسم طیف وسیعی از علائم را دارد، حتی اگر دامنه را به اوتیسم «با عملکرد بالا» محدود کنید. علائم اوتیسم در بزرگسالان در مهارت‌های ارتباطی، علایق، الگوهای احساسی و رفتاری و حساسیت به محرک‌هایی مانند سر و صدا و لمس برجسته‌تر است.

مشکلات ارتباطی

اگر یک بزرگسال مبتلا به ASD هستید، ممکن است در خواندن نشانه های اجتماعی مشکل داشته باشید. این می تواند همه چیز را از حالات صورت فرد دیگر گرفته تا ژست ها یا لحن صدای آنها را در برگیرد و حفظ مکالمات پشت سر هم یا بیان احساسات شخص دیگر را دشوار کند. تشخیص طعنه و اشکال گفتاری می تواند به ویژه دشوار باشد. علاوه بر این، ممکن است از صدای یکنواخت یا حالات چهره محدود استفاده کنید، که تفسیر افکار و احساسات شما را برای دیگران دشوار می کند. تماس چشمی ممکن است یکی دیگر از نشانه های اجتماعی مهمی باشد که با آن دست و پنجه نرم می کنید. شاید به شما گفته شده باشد که اغلب در طول مکالمه به دور خود نگاه می کنید یا حتی خیره می شوید.

منافع باریک

هر کسی علایق خودش را دارد. اما بزرگسالان مبتلا به ASD اغلب بر روی یک یا دو موضوع تمرکز می کنند که به نظر آنها بسیار جذاب است. برای مثال ممکن است دانش دایره المعارفی از یک رویداد تاریخی یا مجموعه فیلم داشته باشید. در حالی که اغلب برای دیگران تاثیرگذار است، ممکن است میزان مشارکت شما در مکالمات فراتر از موضوعات مورد علاقه خود را محدود کند. تلاش برای برقراری ارتباط با افرادی که علایق شما را درک نمی کنند ممکن است خسته کننده یا به شدت چالش برانگیز به نظر برسد. حتی ممکن است باعث شود که از تعاملات اجتماعی اجتناب کنید.

رفتار تکراری

حفظ یک برنامه منظم یا منظم نگه داشتن موارد می تواند به شما کمک کند احساس کنید زندگی شما امن و قابل پیش بینی است. ممکن است زمانی که کارهای روزمره و تشریفات شما قطع می شود، احساس ناراحتی کنید، مانند اینکه مجبور شوید مسیر جدیدی را برای رسیدن به محل کار خود انتخاب کنید یا شخصی وسایل شما را جابجا کند تا اکنون در جای خود نباشند. ممکن است آنقدر ناراحت شوید که طغیان احساسات شدیدی مانند خشم داشته باشید.

مسائل حسی

برای افراد مبتلا به ASD، برخی از احساسات غیر قابل تحمل است. اگر کسی به بازوی شما ضربه بزند ممکن است احساس درد کنید. به عنوان مثال، صداها، بوها یا بافت های خاص ممکن است واکنش ناخوشایند مشابهی را برانگیزد. در برخی موارد، ممکن است هر کاری که می توانید برای جلوگیری از این ناراحتی انجام دهید.

جنسیت چگونه بر علائم اوتیسم تأثیر می گذارد؟

مردان تقریباً چهار برابر بیشتر از زنان در معرض ابتلا به ASD هستند. برخی از محققان این نظریه را ممکن است به این دلیل که زنان به طور کلی در تقلید رفتار قابل قبول اجتماعی بهتر عمل می کنند، تئوری می کنند. برخلاف کودکان مبتلا به ASD، بزرگسالان مبتلا به اوتیسم (حتی زمانی که تشخیص داده نشده اند) زمان زیادی برای تمرین مهارت های اجتماعی خود داشته اند. زنان به ویژه اغلب یاد می‌گیرند که رفتارهای خاصی را که به نظر می‌رسد توجه افراد دیگر را جلب می‌کند، «نقاب» کنند. همچنین این امکان وجود دارد که زنان مبتلا به ASD تمایلات رفتاری تکراری و علایق محدودی داشته باشند که غیرعادی تلقی نشوند. به عنوان مثال، یک زن مبتلا به ASD که میل به نظم دادن به ظروف را دارد یا فقط شیفته موسیقی است.

تشخیص و علل اوتیسم در بزرگسالی

در برخی موارد، ممکن است علائم ASD خود را فقط زمانی تشخیص دهید که کودکی تشخیص داده شود. کارشناسان هنوز در مورد معیارهای استاندارد برای تشخیص بزرگسالانی که معتقدند مبتلا به ASD هستند تصمیم نگرفته اند. با این حال، یک پزشک ممکن است برخی از معیارهای مورد استفاده برای تشخیص کودکان، مانند تجربه مشکلات در ارتباطات اجتماعی، نشان دادن رفتارهای محدود، تکراری و هر گونه مسائل حسی را قرض بگیرد.

برای تشخیص ASD در بزرگسالی، پزشک احتمالاً در مورد علایق، احساسات و دوران کودکی شما با شما صحبت خواهد کرد. آنها همچنین ممکن است بخواهند با اعضای خانواده شما صحبت کنند. این می تواند به ویژه مفید باشد.

دانشمندان هنوز کاملاً مطمئن نیستند که اوتیسم نتیجه عوامل بیولوژیکی یا محیطی است. اما پاسخ می تواند هر دو باشد. برخی از دلایل احتمالی که آنها در حال بررسی هستند عبارتند از:

ژنتیک جهش های ژنی ممکن است با علائم خاص ASD مرتبط باشد، فرد را مستعد ابتلا به ASD کند یا شدت علائم را تعیین کند.

برخی عوامل محیطی، مانند آلودگی هوا یا وزن کم هنگام تولد، ممکن است باعث ایجاد ASD در کودکی شود که قبلاً به آن حساس بوده است.

سایر عوامل بیولوژیکی ناهنجاری های سیستم ایمنی، متابولیسم یا رشد مغز نیز ممکن است نقش داشته باشند.

زندگی با تشخیص اوتیسم

آیا با تشخیص اوتیسم در بزرگسالی خود را غافلگیر شده اید؟ ممکن است به تشخیص خود به عنوان راهی برای درک بهتر خود نگاه کنید. برای مثال، می‌توانید در مورد لحظات چالش برانگیز دوران کودکی یا نوجوانی خود، یا هر مشکلی در رابطه که در بزرگسالی تجربه کرده‌اید، بینش کسب کنید.

هر بزرگسال مبتلا به ASD هم چالش‌های منحصربه‌فردی برای غلبه بر آن‌ها و هم نقاط قوت منحصربه‌فردی دارد که باید از آنها استفاده کرد. با این حال، چالش‌های رایجی وجود دارد که باید به آنها رسیدگی کرد، از جمله دشواری در ایجاد یا حفظ روابط، انزوای اجتماعی، مدیریت اختلالات خلقی، و سازماندهی ماندن.

حتی اگر یک تشخیص رسمی دریافت نکرده اید، اگر مشکوک به ASD هستید، می توانید اقداماتی را برای بهبود زندگی خود انجام دهید. نکات و استراتژی های زیر می تواند کمک کننده باشد:

با یک درمانگر مجاز صحبت کنید

از طریق سایت های درمانی آنلاین، می توانید به افسردگی، اضطراب و دیگر موارد تا حدودی پی ببرید. ارزیابی را انجام دهید و در کمتر از 48 ساعت با یک درمانگر هماهنگ شوید.

از بیان مشکل خود نترسید

صحبت در مورد تشخیص شما می تواند دشوار باشد و انگ اجتماعی مرتبط با ASD ممکن است شما را از انجام این کار دوری کند. در حالی که افشا کردن کاملا به شما و سطح راحتی شما بستگی دارد، ممکن است به بهبود برخی از روابط کمک کند. اطلاع رسانی به دوستان نزدیک و خانواده در مورد تشخیص شما می تواند به آنها کمک کند تا بفهمند که چرا برای مثال برای تفسیر نظرات طعنه آمیز آنها مشکل دارید یا اینکه چرا از صداهایی که برای دیگران عادی به نظر می رسد ناراحت هستید. زمانی که بار حسی را تجربه می کنید توجه داشته باشید. شاید برای شما سخت باشد که با همه چیزهایی که در یک مکالمه شدید گروهی می گذرد همراه باشید. یا شاید چیزی به سادگی ترافیک پر سر و صدا یا پارس سگ شما را آزار می دهد. هر کاری می توانید انجام دهید تا حواس پرتی را به حداقل برسانید. این ممکن است شامل جابه‌جایی اتاق‌ها یا ترک یک گروه بزرگ‌تر برای گپ یک به یک باشد. با فردی که با او صحبت می کنید به دنبال نقاط مشترک باشید. ایجاد اشتراکات می تواند به گفتگوهای آرام تر و لذت بخش تر منجر شود. اگر سرگرمی های مشابهی دارید، مطمئناً این یک خبر عالی است. در غیر این صورت، می توانید به دنبال چیزهای دیگری باشید که هر دو دوست دارید یا دوست ندارید. این می تواند هر چیزی باشد، از علاقه مشترک به اتومبیل گرفته تا عدم علاقه مشترک به صداهای بلند.

با سایر بزرگسالان مبتلا به ASD مشورت کنید

ممکن است متوجه شوید که صحبت کردن با افراد مبتلا به ASD کمتر از سایر تعاملات خسته کننده است. اگرچه هر فرد مبتلا به ASD متفاوت است، اما شما یک نقطه مشترک دارید و می توانید در مورد تجربیات خود صحبت کنید. علاوه بر این، هیچ یک از شما نیازی به تمرکز بر خواندن یا ارائه نشانه های اجتماعی به روشی که یک فرد عصبی ممکن است انتظار داشته باشد، نخواهید داشت.

پیوستن به گروه های حمایتی

اگر احساس می‌کنید منزوی شده‌اید یا احساس می‌کنید که دوستان عصبی‌تان شما را «دریافت» نمی‌کنند، می‌توانید به یک گروه حمایتی برای بزرگسالان مبتلا به ASD بپیوندید. این ممکن است به صورت آنلاین یا حضوری با گروه هایی با اندازه های مختلف انجام شود.

گروه‌های حمایتی می‌توانند راهی عالی برای ملاقات با افرادی باشند که تجربه‌های مشابهی از زندگی داشته‌اند. ممکن است با دوستان مادام العمر ملاقات کنید و به بخش مهمی از شبکه حمایت اجتماعی دیگران تبدیل شوید. جلسات گروهی همچنین می تواند به شما کمک کند تا درک بهتری از جنبش تنوع عصبی که هدف آن است به دست آورید.

اضطراب و افسردگی را مدیریت کنید

برخی افراد متوجه می شوند که اضطراب و افسردگی با علائم ASD همراه هستند. به عنوان مثال، مشکل در برقراری ارتباط با دیگران می تواند منجر به احساس اضطراب شود. افزایش اضطراب به نوبه خود می تواند برقراری ارتباط را حتی سخت تر کند. حتی ممکن است آنقدر احساس آشفتگی کنید که نتوانید جمله بسازید. احساس انزوا نیز می تواند باعث افسردگی شود. اما مراحلی وجود دارد که می توانید برای مدیریت خلق و خوی خود و بهبود احساس خود بردارید.

فعال بمانید و ورزش کنید

ورزش برای ذهن مفید است و استرس را کاهش می دهد. برخی از مطالعات نشان می دهد که ورزش شدید می تواند به ویژه برای کمک به بزرگسالان مبتلا به ASD برای مدیریت پرخاشگری مفید باشد. یک تمرین هوازی پیدا کنید که به طور منظم در برنامه شما قرار بگیرد و برنامه شما را به طور بالقوه دچار هرج و مرج نکند. ممکن است چیزی به سادگی پیاده روی یا دویدن روزانه باشد. مطمئن شوید که این چیزی است که از آن لذت می برید، بنابراین احتمال بیشتری وجود دارد که به آن پایبند باشید.

به دوستان نزدیک وقابل اعتماد تکیه کنید

معاشرت همچنین می تواند برای خلق و خوی شما مفید باشد، تا زمانی که افرادی که با آنها هستید استرسی به شما وارد نکنند. افرادی را پیدا کنید که علایق شما را به اشتراک بگذارند. به لطف اینترنت، یافتن افرادی در منطقه محلی شما که علایق مشترک شما را دارند آسان است. در صورت امکان، به دنبال کنوانسیون ها یا گردهمایی های دیگری باشید که در آن افرادی که سرگرمی مشترک شما را دارند دور هم جمع می شوند و شخصاً با هم ارتباط برقرار می کنند.

تکنیک های تمدد اعصاب را تمرین کنید

ممکن است متوجه شوید که تکنیک هایی مانند مدیتیشن ذهن آگاهی و تنفس عمیق به شما در مدیریت علائم اضطراب کمک می کند. اینها همچنین شیوه هایی هستند که می توانید به راحتی آنها را در برنامه روزانه خود بگنجانید. مطالعه‌ای در سال 2020 نشان داد که تکنیک‌های ذهن‌آگاهی خودراهبری و رفتار شناختی ممکن است در کاهش سطح اضطراب در افراد مبتلا به ASD مفید باشد.

خواب خوب و کافی داشته باشید

کمبود خواب یا کیفیت بد خواب می تواند بر خلق و خوی شما تأثیر بگذارد و شما را بیشتر مضطرب، ناراضی و تحریک پذیر کند. متأسفانه، بی خوابی یک مشکل رایج برای بزرگسالان مبتلا به ASD است. برخی از اقداماتی که ممکن است به شما کمک کند شامل پیروی از یک روال منظم و آرامش بخش قبل از خواب هر شب است. همچنین باید در نظر داشته باشید که آیا مسائل محیطی، مانند دمای بافت پتوی اتاق خواب شما، باعث ناراحتی شما می شود یا خیر.

 بهتر است زندگی خود را سازماندهی کنید

در حالی که بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ASD بسیار منظم هستند، برخی دیگر ممکن است چنان بر علائق خاصی متمرکز شوند که سایر جنبه های زندگی آنها به هم ریخته شود. اگر این چالشی است که با آن روبرو هستید، این نکات می تواند به شما کمک کند سازماندهی کنید:

از یک تایمر برای ادامه مسیر استفاده کنید

این می تواند به ویژه زمانی مفید باشد که در حال کار بر روی یک سرگرمی هستید که به شدت به آن علاقه دارید. هنگامی که تایمر خاموش می شود، می دانید که زمان آن فرا رسیده است که به فعالیتی بروید که کمتر جذاب است، اما با این وجود مهم است، مانند پرداخت قبوض یا خرید مواد غذایی.

از یک لیست یا برنامه ریز روز استفاده کنید

اگر یادآوری قرارها و سایر مسئولیت‌ها یک چالش است، از یک برنامه‌ریز کاغذی یا یک برنامه سازمانی برای تلفن همراه خود استفاده کنید. همچنین می توانید از هر چیزی از صفحات گسترده گرفته تا تخته سفید برای سازماندهی کارهای روزانه استفاده کنید.

جنبه های خاصی از زندگی خود را خودکار کنید

به عنوان مثال، از بانکداری آنلاین برای پیگیری هزینه ها و گزینه های پرداخت خودکار برای مدیریت صورتحساب ها استفاده کنید. این همچنین می تواند به شما کمک کند از درهم ریختگی که هنگام دریافت صورتحساب کاغذی از طریق پست ایجاد می شود جلوگیری کنید.

درمان اوتیسم

درمان اوتیسم بزرگسالان

اگرچه درمان اغلب برای کودکان مبتلا به ASD توصیه می شود، بزرگسالان مبتلا به ASD نیز ممکن است انواع خاصی از درمان را مفید بدانند. درک این نکته مهم است که هدف از این درمان ها درمان ASD نیست. در عوض، آنها به شما کمک می کنند تا به مسائلی مانند اضطراب، تفکر سفت و سخت یا افسردگی رسیدگی کنید.

همانطور که قبلا ذکر شد، ذهن آگاهی و CBT می تواند به بزرگسالان مبتلا به ASD کمک کند. با این حال، شما همچنین می توانید برای راهنمایی حرفه ای به یک درمانگر مراجعه کنید. یافتن فردی که در زمینه ASD تخصص دارد در اولویت قرار دهید.

یک درمانگر می تواند جلسات شخصی ارائه دهد که به شما در رسیدگی به مسائل خاص کمک می کند. شاید در برقراری ارتباط با احساسات خود مشکل دارید یا از همکارتان که از برآوردن نیازهای شما امتناع می کند، ناامید شده اید. درمانگر شما به ارزیابی عوامل استرس‌زا در زندگی‌تان کمک می‌کند و راه‌حل‌های انطباقی مانند قالب‌بندی مجدد افکار و ایجاد مهارت‌های ارتباطی مؤثرتر ایجاد می‌کند.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.